اي مورچه ضعيف
تو را از آن جهت دوست دارم
ومي ستايم که کاري و رنجوري
در جستجوي دانه رسيدن به نشانه
از هيچ نمي هراسي
آن روزي که دانه را بالا مي بردي از ديوار
چون به بالا مي رسيدي دانه فرو مي افتاد
باز دوباره روزي از نو
هيچ داني که چشم بينايي تو را مي نگريست
و از کارت پند مي گرفت
سه شنبه بیست و دوم مرداد 1387 |
